May 2011
1 post
Arkada oturuyorum. Niye arkada oturuyorum belli değil. Ben ön koltuğa müptelayım. Hep başkalarının arabalarında, bir ehliyetim olsun hiç istemedim. Başımı bırakıp da giderim diye, seslenmediler. Koltuğu kucağıma verdiler. 5 kişiyiz. Yine beş. “Bunu seveceğini biliyorum.” ve yolumuzun üzerindekileri topluyoruz. “Sen burada bekle.” Kafası bana emanet. Baltalar ve ağaçlar. İs...