Ben aramaktan sıkılmıştım, o da belki hiç aradığım taraflarda bulunmamıştı. Bir kereliğine hiç olmamışı canlandırmaya başlıyorum. Sanıyorum ki yakınlarda bana benzeyen bir şeyler var. Bana neden bu kadar öykündüğünü soruyorum. Ezan sesiyle irkiliyor. Ben yanlışı ararken, adımlarım felaketimiz oluyor. Kalkıp dikkatsiz ve ihmalsizce, bu evi başımıza yıkıyorum. Yoksa sen de mi, yanlış olan tek bir şey var sanıyorsun. Sayfaları vardı kitaplarımın, uçları kıvrık, dalgalı sayfalar. O valizde sıkışıp beklemekten, dümdüz olmuşlar ki istife ifrit ben, anlıyor musun?
-
herhangibiri liked this
-
guneseuzan liked this
-
komplikehisler liked this
-
leaveleftleft posted this
