Benim cümlelerimle üzerime saldırdığı bir vakit köşeye sıkıştım. Gerçekten iyi hamleydi. Onun dudaklarına öyle yakışmışlar ki, üstelik üzerine alınması gereken her sözcüğü de eksiksiz ezberlemiş. Ne tuhaf, o sözcüklere öyle yabancılaşıp ben de üzerime alındım bir an. Aynı kazağın içinde sevişiyormuşuz gibi, aynı kazağın ikimize de yakışması gibi. Oysa lanet okuyan cümleler onlar. Bu da aynada yüzüme tükürüşüm gibi. Kıpırdamadım bir süre. Haddimi aşmayı da layığıyla beceriyorken suratıma bir yumruk indirse, soranlara “kendim yaptım” derdim. Ama o beceremedi, kıyamadığından değil. Şu an ne yaptığını da merak ediyorum ama o yumruğu atmalıydı işte. O zaman arardım.
