00:12

Oturuyordum. Sakin fakat can yakan bir diyalogtu. Acıyı sindirişini seviyorum. Bacaklarımı sallamak istedim. Sonra elimdeki bir yaranın yeniden acımaya başladığını hissettim. Aslında bir anda kalkıp karşı koltuğa oturmak istemiştim. Bedenim reddetti. Anın büyüsü diye bir şey var ve an az “yalan” kadar gerçek. Ayağa kalkıp onun içinden geçen sonra da huzursuzca karşı koltukta rahat bir duruş bulmaya çalışan birkaç insanı aynı huzursuzlukta seyrettim. Duvarlardan sekip bana geri dönüyorlar ve hızla çoğalıyorlar. Kulaklarım söylediklerinin aksini iddia ediyorken gördüklerime kolayca inanabiliyorum. Anın bütünlüğü bende ters bir tepkimeye yol açıyor. Oturduğum yerde parmak uçlarıma inanılmaz bir basınç uygulamışım. Ayağa kalktım. Tümü müthiş bir düzenle bana geri döndüler. Sanırım en son “Tamam” dedim. Sonra da gidip bir süre banyo paspasında oturdum.