00:12

Bir süredir bazı şeyleri çok parlak ve net olarak gördüğümü söyleyebilirim. Ardından, hiç bir süpermarketten koşarak çıkıp, uçsuz bucaksız dümdüz bir araziye saatlerce boş boş bakma ihtiyacı duyup duymadığını sorarım. Ama cevabı dinlemem. Bu ürünlerin her birinden her insanda birkaç tane var. Sende bir iki üç dört beş tane görüyorum. Ne güzel. Oyuncak bir silah gibi duran birkaç tane daha var tabi. Fakat şu aşamada onlara pek alaka duymuyorum. Ama yine de, bu benim seçimim değil. Kurul raporuyla onaylanmış falan olmalı. Büyük bir masa yalan. Adamın teki adamın tekine sonra o da diğer tekine. İmza dağıtıyorlar. Öyle önemsiz olmalıyım ki, sabit bir imzam bile yok ve bunu kimse farketmedi. Bu duvar önceden de yeşil miydi? Onu bilemem. Ama bu adam önceden de şakalarından bu kadar tedirgin miydi, hayır. Doğrusu gülümseyişimde bir riya sezdiğimden beri, değişen ben bile değilim. Sadece kaba taraflarıma bir bez parçası gerdim. Ah tabiki sizler için. Bilirsiniz, içimden ne çok gülerim. Ama gözyaşlarımızı paylaşabiliriz, tabiki, neden olmasın, yine beklerim.