00:12

Arkada oturuyorum. Niye arkada oturuyorum belli değil. Ben ön koltuğa müptelayım. Hep başkalarının arabalarında, bir ehliyetim olsun hiç istemedim. Başımı bırakıp da giderim diye, seslenmediler. Koltuğu kucağıma verdiler. 5 kişiyiz. Yine beş. “Bunu seveceğini biliyorum.” ve yolumuzun üzerindekileri topluyoruz. “Sen burada bekle.” Kafası bana emanet. Baltalar ve ağaçlar. İs kokuyor is. Bunun bir resmi var. Pasteller bitmiş. Evde kimse yok. Çişim var. Annemi iş yerinden arıyorum. Ben çıkana kadar telefonda bekliyor. Tamam. Öptüm. Korkmam. Elektrikler kesiliyor. Saçlarım kesiliyor. Bursum kesiliyor. Zırlamam kesiliyor. 5 kişiyiz. En sağda ben oturuyorum.